3851b1fa

Waarom zoveel mensen met autisme eetstoornissen hebben

Mon, 01 Jul 2024 09:25:00 GMT

Waarom zoveel mensen met autisme eetstoornissen hebben..

Wist u dat ongeveer 20 procent van de mensen met een eetstoornis autisme heeft?

Problemen zoals sensorische verwerking, rigide denken, groepsdruk en emotionele regulatieproblemen verhogen het risico op eetstoornissen.

Behandelingscentra moeten rekening houden met de invloed van autismesymptomen op therapeutische interventies.

Eetstoornissen hebben een verwoestend effect op het leven van de getroffenen en worden in verband gebracht met de hoogste sterftecijfers van alle psychische aandoeningen. Hoewel ze iedereen kunnen treffen, is er een hogere incidentie van mensen met autisme die een eetstoornis hebben in vergelijking met de algemene bevolking. Studies hebben aangetoond dat tussen de 20 en 30 procent van de mensen met een eetstoornis ook autisme heeft of kenmerken van autisme vertoont.

Studie naar eetstoornissen toonde aan dat vrouwen met anorexia nervosa significant hoger scoorden op de Autism Spectrum Quotient-vragenlijst dan vrouwen zonder anorexia.

Waarom lopen mensen met autisme zo'n hoog risico op het ontwikkelen van eetstoornissen?

Problemen met emotionele regulatie

Autisme wordt gekenmerkt door problemen met emotionele regulatie; Mensen met autisme hebben meer kans op psychische problemen in het algemeen, waaronder angst en depressie.

Veel mensen ontwikkelen eetstoornissen als een coping-mechanisme voor angst of problemen met emotionele expressie en communicatie.

Vooral voedingsmiddelen met veel vet en suiker kunnen neurotransmitters stimuleren waardoor iemand zich rustiger voelt. Veel mensen met autisme bevinden zich vaak in situaties die moeilijk zijn om mee om te gaan, en eten kan een manier zijn om met gevoelens van overweldiging en angst om te gaan. In een ongeordende wereld kan voedsel, en soms overmatige lichaamsbeweging, een manier worden om controle op te leggen.

Beperkte voedingsmiddelen

Kinderen met autisme vertonen vaak beperkende eetpatronen die tot in de volwassenheid kunnen voortduren. Kinderen met autisme hebben niet alleen een hogere incidentie van voedselallergieën dan de algemene bevolking, maar ze kunnen ook sensorische problemen hebben rond voedsel en bepaalde texturen of smaken onsmakelijk vinden.

Mijn cliënt F. beschreef hoe ze van kinds af aan tot volwassenheid bepaalde kleuren voedsel niet samen kon eten. "Maaltijden zijn altijd een nachtmerrie geweest", zei ze. "Als kind kreeg ik altijd een meltdown als er iets roods op mijn bord werd gelegd. Ik kon niet de verkeerde texturen bij elkaar hebben. Ik heb mezelf ooit laten overgeven na een maaltijd omdat ik gedwongen werd het te eten. Als volwassene heb ik veel angst voor eten en honger ik mezelf soms uit omdat eten te overweldigend is."

Groepsdruk

In veel culturen is er een hoge mate van druk om slank te zijn, vooral voor meisjes, hoewel jongens er ook last van hebben. Voor meisjes met autisme, die het misschien al moeilijk vinden om bij hun leeftijdsgenoten te passen, kan dun proberen te zijn een manier zijn om zich 'sociaal aanvaardbaar' te voelen.

Een andere cliënt, M. vertelde me: "Ik was altijd een vreemde eend en ik dacht dat dit kwam omdat ik een beetje dik was. Ik dacht dat als ik zou afvallen, ik geaccepteerd zou worden door de andere meisjes. Dat gebeurde natuurlijk niet. Maar mijn obsessie om erbij te horen leidde tot een levenslange eetstoornis."

Obsessieve interesses

Autisme wordt gekenmerkt door intense interesse en focus op bepaalde onderwerpen, en het ontwikkelen van een ongezonde obsessie met eten kan passen bij dit algemene autistische profiel.

Cliënt J. beschreef hoe ze als tiener geobsedeerd raakte door calorie-inname en -beperking. "Ik ben sowieso goed met cijfers, en toen ik het tellen van calorieën ontdekte, werd het een complete obsessie. Ik zou de calorieën in honderden voedingsmiddelen kunnen afspelen. Ik telde obsessief en begon steeds meer te beperken. Ik raakte geobsedeerd door zo min mogelijk te eten, en tegen die tijd had de eetstoornis me volledig in zijn greep gekregen."

Routines en rigide denken

Mensen met autisme vertonen vaak problemen met executieve functies, waaronder cognitieve flexibiliteit. Dit betekent dat, hoewel ze fantastisch kunnen zijn in het vastberaden nastreven van een idee of handelwijze, ze het moeilijk vinden om over te schakelen naar nieuwe manieren om dingen te doen. Wanneer een persoon met autisme op een bepaald pad wordt gezet - zoals op een gecontroleerde manier eten - kunnen ze zo'n vastberadenheid tonen om zich aan dat pad te houden dat het een eetstoornis kan veroorzaken of intensiveren.

Hoe heeft behandeling een goed effect

Hoewel uit onderzoek blijkt dat adolescenten met autisme evenveel kans hebben als neuro typische mensen om te herstellen van een eetstoornis, hebben volwassenen met autisme de neiging om langdurigere en ernstigere stoornissen te ervaren.

Behandelcentra die gespecialiseerd zijn in de behandeling van eetstoornissen moeten meer tijd geven om een therapeutische relatie met patiënten met autisme op te bouwen. Het erkennen van de sensorische problemen waarmee mensen met autisme rond voedsel worden geconfronteerd, is ook belangrijk bij het opstellen van behandelplannen.

Hulpverleners die met cliënten met autisme aan eetstoornissen werken, kunnen ook baat hebben bij aanvullende training en inzicht krijgen in de soorten strategieën die mensen met autisme helpen hun emoties te reguleren. Rekening houden met de interesses, rituelen, routines en rigide denkwijzen zoals ook wordt benoemd in de Positive Mind Methodiek (PMM), zal hen helpen bij het verder vormgeven van therapeutische interventies.

Mijn partner bleek al die jaren een andere seksuele voorkeur te hebben

Mon, 24 Jun 2024 17:47:54 GMT

Mijn partner bleek al die jaren een andere seksuele voorkeur te hebben

De vrouw zag dit niet aankomen wel had ze het e.e.a. opgemerkt tijdens de relatie. Haar partner, waarmee zij al jaren samen was met ups and downs bleek een andere voorkeur te hebben. Een voorkeur waarmee hij al jaren niet naar buiten durfde te komen, totdat de vrouw besloot de relatie te beëindigen na de werkelijkheid met eigen ogen gezien te hebben. Hij had eerder al andere relaties gehad met vrouwen en kinderen uit deze relaties daarmee toonde de man een beeld van een hetero man. Hij toonde een verliefd beeld naar zijn partner toe en gaf ook iedere keer aan niet zonder haar te kunnen, zo maakten ze het iedere keer goed en duurde de relatie zo een aantal jaren. Tijdens de relatie liet hij wel meerdere keren zijn voorkeur blijken aan zijn partner.

Hij was geïnteresseerd in het nastreven van dergelijke relaties echter was dit een taboe binnen zijn samenleving dus deed hij dit discreet. Om deze situatie te camoufleren had hij wel contact met andere vrouwen op datingsites en deed zich voor als een hetero man.

Ik heb in de loop der jaren veel individuen en koppels gezien die door zulke moeilijke overgangen moesten navigeren. Soms heeft de persoon die uit de kast komt een relatie met iemand anders. Soms kondigt de persoon aan dat hij of zij biseksueel is en een meer open relatie wil hebben om deze kant van zijn of haar persoonlijkheid te verkennen. Vaak wordt deze situatie ook binnen een relatie gecamoufleerd, er worden kinderen op de wereld gebracht en van buitenaf lijkt het allemaal perfect een verliefd stel met een goedlopende relatie. Een stel dat iedere keer weer samenkomt na veel onacceptabele gebeurtenissen tijdens de relatie.

Terwijl er, net als bij affaires, sprake is van het verbrijzelen van een beeld van zowel de relatie als van de ander, tillen deze situaties reacties en emoties naar een ander niveau.

Er ontstaat woede

Boosheid op de partner voor het niet onthullen van de situatie in alle jaren, voor het niet genoeg geven om de kinderen om het uit te werken en op de een of andere manier bij elkaar te blijven, voor het hebben van een affaire, voor het niet praten over het zoals het zich ontvouwde in plaats van de bom te laten vallen.

Maar er kan ook boosheid op jezelf zijn omdat je niets hebt gezegd terwijl je twijfelde je had een slechte relatie en zag aanwijzingen en tekenen waarvan je denkt dat je ze had moeten kunnen uiten.

Kijk terug op je hele leven door deze nieuwe lens

Omdat dit zo rammelend kan zijn, zorgt het er gemakkelijk voor dat je niet alleen merkt dat je het verhaal van de relatie op een nieuwe manier opnieuw vertelt, maar ook het verhaal van je leven opnieuw vertelt - hoe er altijd onverwachte onverklaarbare bommen zijn geweest, dat je nooit naar je gevoel hebt geluisterd of over de hele linie assertief genoeg was.

Je maakt je zorgen over de kinderen

Wat moet je zeggen, hoe zullen ze reageren, hoe zullen ze zich aanpassen aan deze situatie, zouden ze ook dezelfde voorkeur kunnen krijgen?

Overweeg individuele begeleiding

De slachtoffer kan therapie gebruiken om te helpen verwerken wat er is gebeurd en wat er zal gebeuren, zodat zij hier niet uitkomt met een scheef beeld van zichzelf, relaties, de wereld. Zo kan ze de steun krijgen die zij nodig heeft om met het verlies om te gaan en tegelijkertijd vooruit te komen.

Zie dit als groei, niet als mislukking

Voor de persoon is het nu de uitdaging om dit, zoals de meeste relatie-beëindigingen, niet als mislukking maar als groei te zien. De gevoelens van mislukking zijn gemakkelijk te vinden - de fouten, het gebrek aan moed, het niet harder proberen, het negeren van de olifanten in de kamer.

Dit is om vele redenen een moeilijke overgang op vele niveaus. Het is een rouwproces met alles wat daarbij komt kijken - de schok en ontkenning, de woede, het onderhandelen, de depressie.

En hopelijk, op een gegeven moment niet al te ver in de toekomst zal de acceptatie komen en zul je blij zijn dat deze relatie op deze wijze niet nog jaren heeft geduurd…

Een relatie met een narcist..

Tue, 18 Jun 2024 17:24:21 GMT

Relatie met een narcist.

Heb je je ooit afgevraagd hoe het is om vast te zitten in een relatie met iemand die zichzelf altijd op de eerste plaats zet?

Stel je voor: je hebt constant het gevoel dat je op eieren loopt en probeert te navigeren door zijn onvoorspelbare stemmingen en eisen. Leven met een narcistische partner kan emotioneel uitputtend en uitdagend zijn, waardoor je je eigen waarde en gezond verstand in twijfel trekt.

In dit schrijven zal ik dieper in gaan op de complexiteit van het samen zijn met een narcist. Je ontdekt inzichten en coping strategieën om door deze moeilijke situatie te navigeren. Door een dieper begrip te krijgen van narcistisch gedrag, kun je jezelf in staat stellen om grenzen te stellen, prioriteit te geven aan zelfzorg en steun te zoeken.

Tekenen van narcistisch gedrag bij een partner zijn onder meer overmatige behoefte aan bewondering, gebrek aan empathie, manipulatief gedrag en inconsistente acties.

Samenzijn met een narcist kan leiden tot emotionele manipulatie, een constante behoefte aan bevestiging, gebrek aan empathie en een gespannen gevoel van eigenwaarde.

Coping strategieën zoals grenzen stellen, steun zoeken, zelfzorg beoefenen, zelfrespect opbouwen, jezelf opleiden en een exit plan opstellen, zijn essentieel voor zelfbehoud.

Narcistische trekken herkennen

Het begrijpen van narcisme omvat het herkennen van gemeenschappelijke kenmerken die worden vertoond door personen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Deze eigenschappen kunnen zijn:

· Grandiositeit: Deze eigenschap leidt vaak tot een opgeblazen gevoel van eigendunk en een constante behoefte aan bewondering.

· Gebrek aan empathie:

Narcisten kunnen moeite hebben om zich in te leven in anderen en prioriteit te geven aan hun eigen behoeften boven de gevoelens van anderen.

· Manipulatief gedrag: Ze kunnen zeer manipulatief zijn en tactieken gebruiken om situaties en mensen om hen heen te beheersen.

· Gevoel van recht:

Narcisten kunnen het gevoel hebben recht te hebben op een speciale behandeling en van streek raken als niet aan hun verwachtingen wordt voldaan.

Impact op een relatie

In een relatie kunnen deze eigenschappen zich op verschillende manieren manifesteren en het emotionele welzijn van de partner beïnvloeden. U kunt last krijgen van:

· Emotionele manipulatie:

Uw partner kan manipulatietactieken gebruiken om de controle in de relatie te behouden.

· Gaslighting: Deze vorm van manipulatie kan je doen twijfelen aan je percepties en realiteit.

· Constante behoefte aan validatie: Uw partner kan constante bewondering en validatie van u nodig hebben.

· Moeite met het oplossen van conflicten

Communicatie kan een uitdaging zijn, waarbij de focus vaak verschuift naar de behoeften van de narcistische partner.

Coping-strategieën

Omgaan met een narcistische echtgenoot vereist veerkracht en zelfzorg.

Hierbij geef ik enkele strategieën om u te helpen:

· Stel grenzen:

Stel duidelijke grenzen om je emotionele welzijn te beschermen en stel grenzen aan wat je tolereert.

· Beoefen zelfzorg:

Concentreer je op activiteiten die je mentale en emotionele gezondheid bevorderen, zoals lichaamsbeweging, hobby's en tijd doorbrengen met ondersteunende vrienden.

· Zoek ondersteuning

Overweeg therapie of steungroepen om inzichten en hulpmiddelen te krijgen om met de dynamiek van een narcistische relatie om te gaan.

Het begrijpen van narcisme in de context van de relatie is cruciaal bij het beheersen van de complexiteit die ontstaat wanneer een partner narcistische trekken vertoont. Door dit gedrag te herkennen en coping strategieën te implementeren, kunt u prioriteit geven aan uw welzijn en de uitdagingen met veerkracht en zelfbewustzijn aangaan.

Hulp zoeken en de relatie beëindigen

Als je merkt dat je in een relatie zit met een narcistische partner, kan het zoeken naar hulp en het overwegen om de relatie te beëindigen een uitdaging zijn, maar het is wel cruciaal voor je welzijn daarom:

Herken de behoefte aan hulp

· Erken dat je steun verdient.

· Erken de impact van de relatie op je geestelijke gezondheid.

· Begrijp dat hulp zoeken een teken van kracht is, niet van zwakte.

Bouw een ondersteuningssysteem

· Neem contact op met vertrouwde vrienden of familieleden.

· Overweeg individuele therapie om je ervaringen te verwerken.

· Word lid van steungroepen of forums voor personen in vergelijkbare situaties.

Raadpleeg een professional

· Zoek begeleiding bij een therapeut die ervaring heeft met narcistisch misbruik.

· Bespreek je opties en gevoelens in een veilige omgeving.

· Verken therapiemodaliteiten die zich richten op empowerment en genezing.

Maak een exitplan

· Documenteer gevallen van misbruik of manipulatie ter referentie.

· Beveilig belangrijke documenten en financiële informatie.

· Overweeg de veiligste manier om de relatie te beëindigen, waarbij uw veiligheid een prioriteit blijft.

Zorg goed voor jezelf

· Geef prioriteit aan zelfzorgactiviteiten die uw welzijn bevorderen.

· Neem deel aan hobby's of activiteiten die u vreugde en ontspanning brengen.

· Oefen zelfcompassie en herinner jezelf aan je waarde.

Juridisch advies inwinnen

· Raadpleeg een advocaat die gespecialiseerd is in familierecht.

· Inzicht in uw rechten en opties met betrekking tot scheiding van tafel en bed of echtscheiding.

· Bereid u voor op een gerechtelijke procedure om uzelf en uw belangen te beschermen.

Grenzen stellen

· Stel duidelijke grenzen met je partner om jezelf te beschermen.

· Communiceer uw behoeften assertief en consistent.

· Wees voorbereid om consequenties af te dwingen als grenzen worden overschreden.

· Omarm het proces van genezing en zelfontdekking.

Werk aan het opnieuw opbouwen van je gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen.

· Blijf je inzetten voor je groei en welzijn buiten de relatie.

Blijven in een relatie met een narcistische partner kan emotioneel uitputtend zijn, maar door prioriteit te geven aan je geestelijke gezondheid, steun te zoeken en weloverwogen beslissingen te nemen over je toekomst, kun je op weg gaan naar een gezonder en bevredigender leven. Onthoud dat je het verdient om een relatie te hebben die je ware zelf waardeert en respecteert. Grenzen stellen, steun zoeken en prioriteit geven aan zelfzorg zijn cruciaal om uw welzijn te behouden. Het herkennen van manipulatief gedrag en voorbereid zijn op een veilige uitgang, neem essentiële stappen naar een gezondere toekomst. Onthoud dat uw geestelijke gezondheid een prioriteit is en dat hulp zoeken, zowel emotioneel als juridisch, een teken van kracht is. Door zelfzorg te omarmen, grenzen te stellen en je te concentreren op genezing en zelfontdekking, kun je de weg vrijmaken voor een meer bevredigend leven buiten de grenzen van een relatie met een narcist. Blijf sterk, geef prioriteit aan jezelf en weet dat je geluk en vrede in je leven verdient..

Veel voorkomende psychologische effecten die men kan ervaren na het overleven van een grote aardbeving

Mon, 20 Feb 2023 12:45:03 GMT

4 Veel voorkomende psychologische effecten die men kan ervaren na het overleven van een grote aardbeving

We zijn geschokt door de aardbeving in Turkije en Syrië, die de afgelopen weken aan veel mensen het leven heeft gekost. We hebben ruim 40.000 mensen verloren. Veel woningen zijn verwoest of onbruikbaar. Mensen leven op straat en in tenten.

Een paar dagen geleden was ik in het rampgebied voor ondersteuning en psychische hulpverlening. Wat ik heb ervaren is dat degenen die deze vreselijke ramp hebben overleefd zich verkeren in een slechte psychische toestand. De psychische gevolgen van deze verschrikkelijke tragedie zijn vreselijk.

Overal zien we foto's van afgebrokkelde gebouwen, zwerfhonden en de heldhaftige acties van reddingswerkers, na deze schrijnende ramp. Maar wat we niet zien of begrijpen, zijn de blijvende effecten die een aardbeving kan hebben op zijn overlevenden. We krijgen meestal geen kijkje in hun gedachten en gevoelens - we kunnen ons alleen maar voorstellen wat zoiets verwoestends moet doen met iemands geest. Althans, dat is voor de meesten van ons het geval.

4 Veel voorkomende psychologische effecten die men kan ervaren na het overleven van een grote aardbeving

1) Hypervigilantie

Overlevenden van aardbevingen ervaren vaak hypervigilantie. Elk klein geluid zorgt ervoor dat je naar dekking rent. Een goedbedoelde, maar onverwachte aanraking van een geliefde kan ervoor zorgen dat je het uitschreeuwt van schrik. Dit komt omdat het lichaam op scherp staat voor een andere bedreiging voor je veiligheid, waardoor je je springerig en op scherp kunt voelen. Meestal verdwijnt deze reactie vanzelf, maar kan een kenmerk zijn van iets dat veel ernstiger is als dat niet het geval is, zoals PTSS.

2) Angst en depressie

Nadat iemands leven is bedreigd en op zijn kant is gedraaid door een aardbeving, is het niet ongebruikelijk dat ze tekenen van angst en / of depressie vertonen. De twee ziekten vertonen vergelijkbare symptomen zoals vermoeidheid, verlies van slaap, een verminderde interesse in dagelijkse activiteiten, prikkelbaarheid en een onvermogen om zich te concentreren. Deze symptomen kunnen met de tijd komen en gaan, maar als ze blijvend blijken te zijn, is het belangrijk om behandeling te zoeken.

3) Mentale blokkade

Het is ook typerend voor overlevenden van aardbevingen en andere natuurrampen om de gebeurtenis voortdurend in hun hoofd te herbeleven. Het is noodzakelijk om ervoor te zorgen dat ze zich eraan houden en zo snel mogelijk een routine hebben om hen te helpen terugkeren naar een gevoel van normaliteit, omdat het hen zal helpen veiliger te worden in hun omgeving.

Met deze fobie of angst ligt de focus meestal op een verlangen om de mogelijkheid van een nieuwe aardbeving te beheersen. Dit is echter duidelijk buiten onze controle en het dreigende falen resulteert dan in angst.

4) PTSS

Zelf heb ik in 2011 persoonlijk een aardbeving meegemaakt, hierbij kan ik zeggen dat de meeste mensen die direct getroffen zijn veel psychologische symptomen vertonen die op PTSS lijken. De meerderheid zal herstellen, maar een minderheid zal vast komen te zitten, ergens in het herstelproces, en PTSS ontwikkelen. Symptomen van PTSS zijn intense angst, flashbacks en nachtmerries. Dit is het meest ernstige en blijvende psychologische effect dat een aardbeving op een individu kan hebben.

Voor mensen met autisme is het belangrijk hun vaste routine te kunnen blijven volgen ook al is de omgeving daar niet naar. Ik heb met gezinnen contact gehad waar kinderen met autisme helemaal overstuur waren en niet begrepen wat er was gebeurd. Zo ook een jongen met autisme, hij was zijn tablet kwijtgeraakt en zijn vertrouwde omgeving. Hij begreep de situatie niet, waar was zijn vader, broer en wat was er gebeurd met de woning? Om voor hem een veilige omgeving te creëren gingen we op zoek naar een tablet (interesse) en werd in de tuin voor de woning een tent neergezet. We hebben onder die omstandigheden toch een veilige omgeving voor hem weten te creëren vanuit rust in omgang en zijn interessegebied.

Autistische burn-out

Tue, 14 Sep 2021 17:09:56 GMT

Autistische burn-out

Als je iemand met autisme door een burn-out zou zien gaan, zou je het dan herkennen? Zou je weten wat het betekent? Zou je weten wat het voor jezelf betekende als je een persoon met autisme zou zijn? Helaas is de trieste waarheid dat zoveel mensen, kinderen en volwassenen met autisme, dit doormaken zonder begrip van wat er met hen gebeurt en zonder steun van hun vrienden en familie.

Een autistische burn-out is een integraal onderdeel van het leven van een persoon met autisme die vrijwel wordt beïnvloedt vanaf het moment dat men geboren worden tot de dag van sterven, maar niemand, behalve mensen met autisme lijken er echt van op de hoogte te zijn ...

Ik had een ouder op consult van een kind met autisme.

We hadden het over de situatie op school, hun zoontje had het moeilijk op school deze ouders waren op zoek naar advies over hoe om te gaan met de school. We raakten dieper in gesprek ik vertelde over mijn eigen ervaringen als moeder van een kind met autisme, ik vertelde over de heftige gebeurtenissen die we hadden meegemaakt. Mijn verhaal was gruwelijk genoeg voor hen gaven ze aan. Ze hadden nog nooit nagedacht over hoe serieus een situatie genomen moet worden. Deze ouders hadden nog nooit van een autistische burn-out gehoord.

Toen ik hen beschreef wat het was, herkenden ze eigenlijk een recente episode waarin zij een soortgelijke situatie met hun zoon hadden meegemaakt en hoe meer ze terugkeken naar zijn leven, hoe meer ze het patroon begonnen te herkennen; ze begonnen te zien hoe het leven voor een persoon met autisme is eigenlijk een reeks met pieken en dalen. Ze zien nu hoe vaak hij het heeft meegemaakt en hoe ze hem ertoe hebben aangezet om het onbewust door te maken, terwijl hij geen manier had om te communiceren wat er met hem gebeurde .

Wat is een autistische burn-out?

Ten eerste heb je wellicht gehoord van iets dat autistische regressie wordt genoemd. Autistische regressie, wat op zichzelf een vreselijke naam is, wordt vaak beschreven rond de tijd dat een kind wordt gediagnosticeerd, of als de reden om de diagnose te zoeken.

Een ouder kan het kind beschrijven als het verliezen van een deel of al hun verbale communicatieve vaardigheden, voor elke persoon van elke leeftijd kunnen ze meer 'typisch autistisch ' lijken. Als kind kunnen mijlpalen die ze waren gepasseerd lopen, zindelijkheid, verbaal communiceren terugkeren naar een pre-mijlpaalpositie. De naam autistische regressie is echter volledig verkeerd , omdat wat het niet in aanmerking neemt dat het kan en vaak tijdelijk is , het deel uitmaakt van de eb en vloed van het autistische leven, veroorzaakt door de impact van de samenleving en de omgeving waarin de persoon leeft, het is GEEN permanente terugkeer naar een voormalige of minder ontwikkelde staat, zoals velen zouden willen geloven.

Er zijn naar mijn mening twee verschillende soorten auistische burn-outs die in elkaar overvloeien.

De eerste wordt vaak sociale burn-out genoemd. Dit is een frequente gebeurtenis, waar alleen je dag, gewoon dagelijks leven, praten met mensen, worden aangevallen door zintuigen, je uitput tot het punt waar je alleen kunt instorten in een hoop aan het einde van de dag, of aan het einde van de week, afhankelijk van je constitutie (vergeet niet dat dit niet voor iedereen identiek zal zijn , maar het zal zeker vergelijkbaar zijn). Dit gebeurt op elke leeftijd, van een baby tot op hoge leeftijd.

Vanuit iemand met autisme bekeken:

De bel gaat voor het einde van de schooldag, de kinderen gaan van school naar huis, dus duik ik het bos in.

Ik wil dat het geluid gedempt en gefilterd wordt; de wind doet dat. Ik ben hier inmiddels een expert in , tegen de wind en van lawaai wegblijven. Mijn hele lichaam is moe, mijn zware laarzen brengen me naar beneden, mijn hersenen vertragen duidelijk, en mijn reacties zijn slap.

Een dag van praten en socialiseren, gesprekken met volwassenen en kinderen voeren, op tijd en spontaan. De gespreksscripts in mijn hoofd de hele dag op volle capaciteit uitvoeren.

Omgeven door lawaai; schreeuwende kinderen in de speeltuin, zingende kinderen, muziekinstrumenten, bonzen en botsen, de algemene commotie van het klaslokaal; en over de top, de dumpf – dumpf – dumpf van mijn hart klinkt in mijn oren en in mijn borst.

De strip licht boven me op, flikkert constant in pulserende golven, die elk door mijn ogen en door mijn lichaam schieten; Ik voel elke pols fysiek zoemen en trillen.

Een breed scala aan kleuren en patronen op de felgekleurde muren, bedekt met felgekleurd werk. De zon schittert door veertig jaar oude, grimmige ramen, verspreid door de kamer, terwijl een miljard stofdeeltjes boeiend dansen , waardoor mijn toch al overweldigde ogen worden verward.

En erboven?

Maskeren.

Het onderdrukken van mijn reactie op dit alles, de drang om te schreeuwen en te schreeuwen en te schreeuwen totdat ik explodeer en willen dat het allemaal verdwijnt. Mijn gezicht is nog steeds, goed oogcontact makend, ongeacht hoeveel pijn het doet, constant aangeraakt worden, waardoor mijn huid het gevoel heeft dat het herhaaldelijk is ingedrukt door een gesmolten heet brandingijzer.

Het is nog niet voorbij.

Drie kwartier opruimen en voorbereiden voor de volgende dag en het is tijd om te vertrekken. Ik krijg een lift met een collega omdat er weinig bussen rijden op het moment, dus ik moet het gesprek onderhouden. Mijn collega is echter aardig en kan over het algemeen op de een of andere manier voelen wanneer ik niet kan praten, een autorit van tien minuten gaat vaak voorbij in een vaag comfortabele stilte. Het is soms als een klein stukje decompressietijd voordat ik thuiskom.

Als ik thuiskom, is er niemand. Soms is het draaien van de sleutel in het slot het moeilijkste om te doen, het is zo zwaar. Het gewicht van de tas op mijn rug naar beneden trekken. Mijn laarzen worden zwaarder en zwaarder.

Ik kom door de deur en laat mijn tas vallen. Ik kruip en struikel de trap op en kom in de slaapkamer, instortend op het bed zonder zelfs de energie om mijn schoenen uit te trekken, mijn ogen zijn zwaar, uitputting trekt mijn deksels dicht.

3 jaar gediagnosticeerd en ik heb geen idee wat er aan de hand is, dit is mijn normale dag.

Een paar uur later als mijn partner thuiskomt, vindt ze me en maakt me wakker, ik heb genoeg energie om de avond door te komen. Mijn gesprek is echter gedempt, zoals wanneer iemand een kind vraagt wat ze op school hebben gedaan en ze antwoorden met "Niets".

Ik wil reageren, ik wil meedoen, maar ik heb noch het vermogen, noch de energie niet.

Ik ben 26 en ik doe dit al zo lang als ik me kan herinneren, bijna elke dag hetzelfde.

De dagen dat ik het niet kan doen, wanneer ik niet in een hoop kan instorten, hoe erger het de volgende dag is ...

Kun je je dit voorstellen , dag in dag uit - dit is gewoon het dagelijks leven en dit was voor mij het krijgen van kinderen. Ik heb nu drie kinderen en ze zijn het licht van mijn leven, maar hoe ze van invloed zijn geweest op het feit dat ik dag na dag kan herstellen.

De verantwoordelijkheid van het hebben van een, dan twee, dan drie kinderen leidde me om te maskeren en te onderdrukken van nog meer, vechten door en weerstaan van de extreme, overweldigende shutdown.

Autistische burn-out is precies dat; Het afsluiten van lichaam en geest.

Fysiek zie ik het vaak als de behoefte aan winterslaap, waarbij het lichaam effectief alle behalve de belangrijkste functies stopt , de hartslag vertraagd, ademhaling is gelijkmatig en langzaam verdeeld tussen slaap en dood.

Behalve, je bent wakker en verwacht te functioneren, verwacht om op te gaan en je leven te leven, dus je gaat herhaaldelijk terug en doet steeds dezelfde dingen, zet jezelf door precies dezelfde scenario's die ervoor zorgden dat je je in de eerste plaats zo voelde, spoelde en herhaalde.

Een ander aspect hiervan is dat mensen met autisme, om de een of andere reden, mogelijk gerelateerd zijn aan maskeren en willen passen in. Een deel van die gretigheid, is vaak een onvermogen om "Nee" tegen mensen te zeggen. Dus we nemen meer en meer op, we laten onze platen voller en voller worden, onze angst neemt toe, onze sensorische verwerking wordt moeilijker te onderhouden, onze Executive Functioning vaardigheden draaien uit de hand en opnieuw schrijft dit toe aan burn-out. We zijn over het algemeen niet geweldig in het jongleren met borden.

Neurotypische mensen werken anders in de manier waarop ze communiceren. Hun communicatie gebeurt meestal op meer dan één niveau... Het kan worden gezien als het verschil tussen zichtbaar licht en infrarood licht. Als je alleen zichtbaar licht kunt zien, is het moeilijk voor te stellen hoe infrarood eruit ziet, zelfs als je je ervan bewust bent dat het bestaat."

Deze verschillen zijn niet zichtbaar voor een onwetende of niet-gediagnosticeerde persoon met autisme, dus het leidt niet alleen naar de volledige plaat, maar biedt de persoon met autisme aan alle niveaus van potentieel misbruik en manipulatie door naleving.

Je MOET naar je werk, net zo goed als je naar school moet.

De maatschappij eist het.

De maatschappij eist naleving.

Mensen met autisme doen precies hetzelfde. We herhalen voortdurend processen die ons mentaal en fysiek constant, elke dag, zonder pauze verslijten. Sommige niet-gediagnosticeerde mensen ontwikkelen onbewust strategieën om hiermee om te gaan, het masker opnieuw aandoen, het hoofd opvoeden, maar het haalt uiteindelijk allemaal in ……. En dat allemaal omdat we moeten denken dat we.

Dit is wat mensen doen...

De maatschappij eist het.

De maatschappij eist naleving.

Burn-out geldt voor alle leeftijdsgroepen. Baby’s met autisme lijden net zo veel aan sociale burn-out als kinderen of volwassenen. Baby's die niet aangeraakt willen worden, baby's die gedwongen worden tot oogcontact, baby's die worden opgepikt en mishandeld, baby's die nog minder een filter hebben dan kinderen of volwassenen met autisme, om de overweldigende zintuiglijke sensaties die ze doormaken te blokkeren.

Dus, als dit de dagelijkse normaal is voor iemand met autisme, in een of andere mate , van geboorte tot dood, wat gebeurt er dan na een langere periode van dit te doen?

Het tweede type autistische burn-out.

Je crasht en je blijft crashen.

Als je je alles voorstelt wat ik hierboven heb beschreven, het afsluiten van lichaam en geest, maar stel je voor dat het zich voordoet over een periode van weken, of maanden of zelfs soms jaren?

Dit is een extreme autistische burn-out. Het is meestal het resultaat van de dagelijkse overweldiging in combinatie met een gebeurtenis of trauma, of meestal het gewicht van het opbouwen van leven tot een punt waarop de persoon met autisme moet ophouden te functioneren.

Vanuit iemand met autisme bekeken:

Toen ik veertien was, werd mijn autistische burn-out veroorzaakt door een combinatie van dingen. Ik had het einde van mijn school bereikt ik kon het gewoon niet meer aan, ik kon de pijn die het me veroorzaakte niet meer vasthouden, ik was in een constante staat van zintuiglijke overweldiging, ik was geïsoleerd, verward en wist niet wat er gebeurde.

Mijn grootvader was onlangs ook overleden wat voor mij een enorm levens veranderende gebeurtenis was.

Ik heb gezegd dat aanraking me verbrandt?

Op dat moment was hij de enige persoon op de planeet die ik kende, die me kon raken zonder pijn te doen. Hij was de vriendelijkste knuffeligste man die ik ooit heb gekend, ik herinner me mijn oudste zus (die ook autisme heeft) en ik klauterde voor altijd over hem heen, wreef over zijn glanzende kale hoofd, ademde de geur van zijn tabak. Ik lag daar uren stil op schoot terwijl hij me uit zijn tijd in het leger vertelde en dagen later testte hij me op dit verhaal, blij toen ik me alles wat hij had verteld correct herinnerde .

Toen hij stierf liet hij een enorme gapende holte achter in mijn hart en mijn geest.

Een van de ergste onderdelen was dat hij lange tijd in het ziekenhuis lag voordat hij stierf, maanden lang en ik mocht hem niet zien. Ik was wanhopig verdrietig dat hij weg was, maar ik ben me er ook ongelooflijk van bewust dat ik nu niemand meer had om aan te raken of aangeraakt te worden door. Ik nam op dat moment afstand van een leven van pijn, kon me niet voorstellen dat ik ooit iemand anders zou vinden die me geen fysieke pijn zou doen.

Dus deze combinatie, samen met de overweldigende verwarring van wat er 'mis' met me was, waarom ik niet echt contact kon maken met iemand, waarom mensen me uitslachten of trucjes speelden of me gebruikten, van wat er in godsnaam mis met me was en waarom ik deze muur steeds opnieuw bleef raken ,was wat me ertoe bracht om te crashen en op te branden, mijn fysieke lichaam en geest begon af te sluiten. Ik voelde elk systeem in mijn lichaam afsluiten toen de zwaartekracht zwaarder werd dan ooit. Ik wist niet wat ik moest doen, begreep niet wat er met me gebeurde, ik had geen manier om dit te communiceren.

Het was alsof er een schakelaar was afgegaan, ik kreeg een storing, mijn verbale vermogen om over te brengen wat er in mijn geest en lichaam aan de hand was, was verdwenen.

Ik wilde niet sterven, ik heb nooit willen sterven.

Ik moest naar buiten.

Ik moest mezelf uit het milieu verwijderen en mezelf ergens anders heen brengen; Ik moest ontsnappen.

Maar de enige manier waarop ik dat kon doen was om te sterven. Dus ik probeerde het.

Wat ik wel voelde was geen depressie, dat weet ik nu…

Onderzoekers beginnen steeds meer naar mensen met autisme te luisteren en beginnen te erkennen dat autistische burn-out een klinische en vergelijkbare presentatie deelt als depressie, maar een volledig apart ding is. Je kunt zien hoe maskering, of sociale camouflage , een onderscheidende aanloop heeft naar het hoge suïcide cijfer en ook naar andere psychische problemen die worden geïdentificeerd, soms ten onrechte, hoe een gebrek aan autismeacceptatie daar ook een grote rol in speelt.

Het gebrek aan onderscheid tussen een autistische burn-out en depressie

In feite heeft het gebrek aan erkenning van autistische burn-out überhaupt, buiten de mensen met autisme, veel problemen veroorzaakt voor mensen met autisme. Velen zijn geïdentificeerd als depressief en worden nog steeds in psychiatrische eenheden, psychiatrische zorg, gedrogeerd en vervolgens ontwikkeld er zich een geestelijke gezondheidsprobleem. Terwijl het echte wat ze nodig hebben grote zintuiglijke terugtrekking /stimulatie, acceptatie, begrip en rust.

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om het onderscheid te maken: dat een autistische burn-out iets is dat losstaat van depressie en hoe belangrijk het is, dat het wordt erkend en aangepakt in de samenleving.

Niets van dit alles is bedoeld om te impliceren dat iemand met autisme niet depressief kan zijn.

Samen met de dingen die ervoor zorgen dat iemand depressief wordt, kan langdurige burn-out zeker leiden tot een depressieve toestand, bij een gebrek aan acceptatie is het moeilijk om die negativiteit niet op te nemen, vooral door mensen die emotionele sponzen zijn en een sterk weerspiegeling zijn van de emotionele toestand van mensen om hen heen .

Recente studies tonen aan dat de prevalentie van zelfmoordpogingen onder mensen met autisme 35% van de bevolking bedraagt, met suïcidale idealisering op 66%, met afzonderlijke studies die aangeven dat ongeveer 10% van alle zelfmoorden door mensen met autisme zijn rekening houdend met het feit dat ze 1% van de bevolking uitmaken, zogenaamd.

Extreme burn-out komt vrij regelmatig tijdens het leven van een iemand met autisme. Vooral na het moment, dat wanneer autisme voor het eerst 'duidelijk' wordt voor ouders daarbij wordt vaak gezegd je weet wel, "het was een volkomen normale peuter, wanneer het merkbaar wordt voor de meeste ouders die niet weten waar ze naar op zoek moeten. Ouders hebben op dat moment geen referentiekader en komen er niet op dat het kind een autistische burn-out ondergaat omdat het kind een soort gebeurtenis heeft gehad bij het kinderdagverblijf, naar school gaan, veranderingen in het thuisleven, iets zintuiglijks, het kan van alles zijn voor elk individueel kind, een belangrijke (voor hen) veranderingen die hebben plaatsgevonden overweldigd ze tot het punt dat hun masker (dat zich al heel vroeg begint te vestigen) volledig is afgevallen.

Het masker dat afgaat, is precies wat er gebeurt tijdens de autistische burn-out-periode, de autistische eigenschappen worden duidelijker naarmate de hersenen in de veilige modus gaan. De persoon met autisme kan inflexibeler worden, het vermogen om oogcontact te maken kan volledig verdwijnen, het vermogen om te socialiseren kan drastisch worden verminderd of volledig weggaan, de persoon kan op dat moment meer slapen, meer alleen willen zijn. Het leven wordt alleen maar aanzienlijk moeilijker en de zwaartekracht kan steeds meer naar beneden trekken…

Hoe kun je een autistische burn-out herkennen?

De waarschuwingssignalen van een autistische burn-out zijn eigenlijk vrij gemakkelijk te herkennen als je weet waar je naar moet zoeken , hetzij vanuit een extern oogpunt, als waarnemer, of geliefd of intern, vanuit het oogpunt van een iemand met autisme zelf:

Een toename van prikkelbaarheid

Een toename van angst

Een toename van de overgevoeligheid voor sensorische informatie

Een dramatische afname van de gevoeligheid voor sensorische informatie

Verhoogde auditieve verwerkingsstoornis

Een afname van verbale taal

Een afname van de teksttaal

Een toename van shutdowns en verhoogde ingetrokken toestand

Een toename van de frequentie en ernst van meltdowns

Een verminderd vermogen voor de persoon om zijn emotionele toestand zelf te reguleren

Het vertragen van de denkprocessen

De mist van hersenen

Geheugenverlies

Een afname van uw vermogen om effectief te communiceren wat u wilt

Een afname van de motivatie

Een onvermogen om momentum van lichaam en actie te genereren

Een toename van starheid, vernauwing van het denken

Het gevoel dat je zicht strakker of smaller is

Extreme vergeetachtigheid

Extreme overweldiging

Een enorme toename van schuldgevoelens

Een toename van executive disfunctie

Een toename van vraagvermijding

Zie je waarom het vaak wordt verward met depressie?

Wat kunnen we doen om autistische burn-out af te weren en wat kunnen we doen om het te verzachten als we er eenmaal in zitten?

Ten eerste erkennen en accepteren dat het een ding is en je er overheen zal komen.

Op een basisniveau kan het toestaan van perioden van terugtrekking of decompressietijd aan het einde van de dag, of zelfs gedurende de dag , een groot verschil maken. Tijd waarin het kind effectief de tijd kan nemen om te verwerken wat er gedurende de dag is gebeurd, externe zintuiglijke stimulatie af te sluiten. En in principe even alleen kunnen zijn om alles in het hoofd een plekje te kunnen geven.

Een volwassene of kind moet je juist de tijd om zich terug te trekken gunnen. Dus zelfs bij sociale evenementen of sociale situaties is het van vitaal belang om een ontsnappingsplan klaar te hebben. Een reden om geheel of tijdelijk te vertrekken , een rustige ruimte of bout gat om wie het ook is in staat te stellen gewoon wat tijd weg te hebben van mensen.

Het is echt belangrijk om ook te erkennen , dat na aanzienlijk stimulerende of potentieel overweldigende gebeurtenissen of periodes, dat de persoon een dag of twee vrij van werk of school nodig kan hebben. Dit is misschien niet realistisch, maar het is effectief. Het toestaan van deze decompressietijd is ongelooflijk belangrijk. Het stelt het autistische brein en evenzo de zintuigen in staat, een aanpassingsperiode om te herstellen wat de hersenen of het lichaam van de persoon als normale parameters beschouwen.

Als de persoon de schoolleeftijd heeft, dan zal het zeker afhangen van je relatie met de school en hoe vaak ze decompressiedagen nodig hebben , maar mijn filosofie is over het algemeen dat de mentale en fysieke gezondheid van mijn kind belangrijker is dan een dag op school als ze een decompressiedag nodig hebben , nemen ze het.

Als ik een boete moet krijgen, dan zij het zo, maar ik zou graag zien dat iemand het probeert.

Werk is misschien wat moeilijker, maar nogmaals, het hangt af van hoe goed je een relatie met je werkgever hebt. Als je om de een of andere reden geen dag kunt nemen, dan is het nemen van zoveel vrije tijd voor jezelf als je kunt, met zo min mogelijk mentale en zintuiglijke stimulatie het beste wat je kunt doen. Het zal echter niet genoeg zijn voor altijd.

Als je eenmaal een burn-out hebt, moet je leren herkennen en accepteren dat je dat bent.

Er is niet veel dat je kunt doen dan dat je het masker zo snel mogelijk weggooit en zoveel mogelijk ruimte innemen als je kunt krijgen met zo min mogelijk zintuiglijke input. Sommige mensen vinden dat het doen van praktische taken hen helpt, anderen gaan lange wandelingen maken of dompelen zich onder in boeken en films.

Soms sleept het maar door, soms zie je het aankomen en kun je het niet stoppen.

Het grootste wat je kunt doen om een burn-out te voorkomen of op zijn minst te verminderen, is om te beginnen met identificeren wat je doet wanneer je maskeert en stopt.

Zelfs kleine dingen zoals oogcontact, wat zovelen van ons doen, of op zijn minst doen alsof.

Sta jezelf toe niet sociaal te zijn als je dat niet wilt zijn.

Geef jezelf toestemming om uit situaties te duiken waar je niet mee om kunt gaan in plaats van te doen alsof je het kunt.

Heb je iets belangrijks te doen?

Knip zoveel mogelijk van de andere troep eruit geef jezelf een pauze, ga een paar uur in een kast onder een deken liggen, of als je in staat bent , ga echt snel rennen of fietsen (soms kan de windstoot letterlijk helpen de spinnenwebben weg te ruimen omdat er zoveel zintuiglijke informatie is uitgesneden).

Een grote zintuiglijke pauze om de paar dagen, of weken, in combinatie met kleinere zintuiglijke pauzes gedurende de dag kan de wereld van verschil maken voor je leven, of het leven van je geliefde.

Het grootste van alles wat je jezelf of je geliefde kunt geven, is tijd.

Belangrijk is om het 'waarom ' te begrijpen van waarom je op bepaalde manieren op bepaalde dingen reageert , belangrijk is te leren begrijpen 'hoe’ je bepaalde situaties het beste kunt vermijden of jezelf ervan te beschermen met maskering.

Mensen met autisme hebben de neiging om mensen bij elkaar te willen brengen vanwege hun overeenkomsten, niet om ze uit elkaar te duwen vanwege hun verschillen maar vaak worden ze ervan beschuldigd eenzaam te willen zijn , om niet in de buurt van mensen te willen zijn , terwijl ze juist 1 van de sterkste gemeenschappen hebben die ik ooit heb gezien. Er zijn genoeg lotgenoten groepen ook bij ons in het Autisme Expertise Centrum waar cliënten met autisme met elkaar betrokken zijn zo ook in social media groepen.

Tot slot neem alsjeblieft een autisme burn-out serieus en speel vandaag je rol en help jezelf, of een naaste met het te herkennen en de juiste stappen te nemen om het te stoppen. Focus je op het goede en geloof er in dat alles goedkomt. Verdiep je in je interesses en probeer met de juiste aanpak zoals ook in de Positive Mind Methodiek (PMM) wordt benoemd het ‘goede’ uit jezelf te halen.

Dus alsjeblieft, wat je ook doet, zorg goed voor jezelf en denk oplossingsgericht.

Vrouwelijk autisme: is het anders en waar moet ik op letten?

Wed, 05 May 2021 11:36:33 GMT

Vrouwelijk autisme: is het anders en waar moet ik op letten?

Autisme bij meisjes en vrouwen

Autisme is een andere manier van informatieverwerking die zowel mannen als vrouwen treft. Studies hebben echter aangetoond dat tot vijf keer zoveel mannen de diagnose autisme krijgen dan vrouwen.

Deze verschillen zijn al vele jaren dominant in onderzoek, te beginnen met Hans Asperger in 1944, die oorspronkelijk dacht dat helemaal geen vrouwen of meisjes werden beïnvloed door het syndroom dat hij beschreef.

Maar waarom is dit het geval? Komt autisme echt meer voor bij mannen dan vrouwen? Er is geen eenvoudig antwoord en er wordt voortdurend onderzoek gedaan om meer te weten te komen en te zien of er echt een verband is tussen gender en autisme.

Waarom worden minder vrouwen gediagnosticeerd met autisme?

Ondanks dat er geen duidelijke reden is waarom vrouwen minder gediagnosticeerd worden op autisme dan mannen, presenteert onderzoek ons een aantal ideeën die ons kunnen helpen te begrijpen waarom vrouwen minder kans hebben om gediagnosticeerd te worden:

* In de kindertijd zijn jongens vaak disruptiever dan meisjes, wat betekent dat ze meer kans hebben om aandacht te krijgen. Dit kan er echter toe leiden dat meisjes niet worden opgemerkt, omdat hun gedragskenmerken minder een probleem zijn dat moet worden onderzocht.

* Vrouwen met autisme zijn beter in het maskeren van hun symptomen. Over het algemeen zijn meisjes meer bedreven in het passen bij hun leeftijdsgenoten en mensen met autisme kunnen proberen hun gedrag te onderdrukken, zodat ze niet opvallen. Dit leidt er niet alleen toe dat symptomen niet worden opgemerkt, maar het kan ook geestelijke gezondheidsproblemen veroorzaken of ervoor zorgen dat het meisje zich 'gedraagt' en 'loslaat' zodra ze thuis zijn.

* De tekenen en symptomen van autisme bij meisjes zijn minder ernstig. Studie suggereerde dat, terwijl voor jongens de gemiddelde leeftijd van diagnose drie is, de gemiddelde leeftijd voor meisjes vier of ouder is. Dit wordt toegeschreven aan meisjes die minder ernstige symptomen vertonen - omdat ze hun gedrag onderdrukken of omdat het sociaal acceptabel is voor meisjes om 'stil' te zijn.

* De 'speciale belangen' van vrouwen met autisme zijn maatschappelijk aanvaardbaarder. Jongens met autisme ontwikkelen vaak sterke interesses in ongewone onderwerpen, zoals de innerlijke werking van machines, treintijden of dinosaurussen. Meisjes met autisme, ontwikkelen juist vaak sterke interesses in dingen die meer typisch zijn voor meisjes van hun leeftijd, zoals boeken, poppen of beroemdheden. Het is waarschijnlijk dat de interesse van het meisje met autisme zal worden versterkt, maar het is veel waarschijnlijker om onopgemerkt te worden.

* Vrouwen worden beschermd tegen autisme door hun genen. In 2000 suggereerde een studie dat de genen voor autisme zich op het X-chromosoom bevinden. Meisjes erven X-chromosomen van beide ouders, maar jongens erven er maar één van hun moeder. Er wordt gedacht dat het enkelvoudige chromosoom dat door meisjes wordt geërfd een ingeprent gen bevat dat hen 'beschermt' tegen het ontwikkelen van autisme. Verder onderzoek suggereert bovendien dat er meer genetische mutaties nodig zijn om autisme bij vrouwen voor te komen in vergelijking met mannen. Deze studies kunnen echter ook worden verklaard door de mate waarin vrouwen met autisme bij dergelijk onderzoek betrokken zijn.

Hoe presenteert autisme zich anders bij vrouwen?

Door een opeenstapeling van onderzoek en aannames blijkt dat vrouwen onder gediagnosticeerd zijn als het gaat om autisme. Er is herhaaldelijk gesuggereerd dat de gedragskenmerken van vrouwen met autisme sterk variëren in vergelijking met die van mannen met autisme, maar hoe verschillen ze precies?

Een onderzoeksproject uit 2015 naar gender en autisme suggereerde dat het vrouwelijke autistische profiel nog maar net in opkomst is. In het rapport stellen de auteurs voor dat vrouwen met autisme (in vergelijking met hun mannelijke tegenhangers) het volgende gedrag vertonen:

* Verhoogde sociale imitatievaardigheden

* Een verlangen om rechtstreeks met anderen te communiceren,

* Een neiging om verlegen of passief te zijn,

* Betere verbeelding,

* Betere taalvaardigheden ontwikkelingsmatig, en

* Interesses die zich richten op dieren of mensen.

Gedrag van vrouwen met autisme

Vrouwen met autisme kunnen het volgende gedrag vertonen:

* Vrouwen met autisme zijn zich meer bewust van de noodzaak om te socialiseren. Zelfs als ze niet de vaardigheden hebben om te communiceren, kopiëren meisjes met autisme vaak wat hun leeftijdsgenoten doen en bootsen ze de vaardigheden na die nodig zijn voor sociale interactie. Meisjes met autisme zullen vaak geen sociaal contact initiëren, maar kunnen vrij gemakkelijk 'de bewegingen doorlopen' van hoe ze zich moeten gedragen.

* Vrouwen met autisme hebben de neiging om hun woorden zorgvuldig te gebruiken. In plaats van betekenisloze opmerkingen te maken, zullen meisjes met autisme hun woorden met een doel gebruiken en zullen ze geen praatjes gebruiken om communicatie te initiëren.

* Vrouwen met autisme creëren vaak een uitgebreide fantasiewereld. Net zoals een jongen met autisme sterke, gespecialiseerde interesses zou ontwikkelen, kan een meisje met autisme een levendige denkbeeldige wereld ontwikkelen of veel plezier beleven aan het ontsnappen aan fictie.

* Vrouwen met autisme kunnen moeite hebben met het begrijpen van de status. Het is gebruikelijk dat meisjes met autisme de sociale hiërarchie verkeerd begrijpen en zich niet bewust zijn van hoe ze moeten communiceren met mensen met een andere status. Dit kan er ook voor zorgen dat meisjes angstig of vijandig worden als ze niet begrijpen waarom collega-leeftijdsgenoten populairder zijn dan zij zijn.

* Vrouwen met autisme hebben meer kans op hoge percentages depressie en angst. Vanaf hun tienerjaren zijn er aanwijzingen dat meisjes met autisme vaak psychische problemen ontwikkelen, waaronder depressie, angst en eetstoornissen.

* Vrouwen met autisme hebben vaak minder vrienden. Vooral in hun tienerjaren zijn meisjes met autisme vaak geïsoleerd of hebben ze minder vrienden dan andere meisjes in hun leeftijdsgenotengroep. Dit houdt verband met de moeilijkheid die vrouwen met autisme ervaren met communicatie en interactie.

* Vrouwen met autisme vinden het tienerleven bijzonder stressvol. Hoewel elke tiener moeite kan hebben om met hun adolescente jaren om te gaan, zullen meisjes met autisme waarschijnlijk nog meer worstelen als ze grip krijgen op hun seksualiteit, relaties en puberteit. Deze gebeurtenissen kunnen een uitdaging zijn om te begrijpen. Belangrijk is dit met de juiste hulpverlening en benadering op te volgen.

Tips voor praten met je kind met autisme over het coronavirus

Sun, 14 Mar 2021 10:28:39 GMT

Tips voor praten met je kind met autisme over het coronavirus

Hoe stress en angst te minimaliseren

In deze onzekere tijden met sociale afstand en veel verandering in ons dagelijks leven, zijn angst en stress voor de meeste mensen hoog. Jongeren met autisme zijn echter bijzonder gevoelig voor nood als reactie op veranderingen of verstoringen in hun typische routines. Het is belangrijk om je kind te voorzien van de juiste informatie over het coronavirus, evenals stappen (zoals sociale afstand en handen wassen) die ze kunnen nemen om zichzelf en anderen te beschermen.

Hieronder vindt je enkele tips om de huidige situatie met je kind met autisme te bespreken.

Luister naar je kind. Inmiddels is je kind zich er al goed van bewust dat het leven niet meer is als wat het was, maar hun gedachten en gevoelens over deze veranderingen kunnen je verrassen. Reserveer tijd voor hen om te beschrijven wat ze weten en hoe ze zich voelen over de huidige situatie. Naast verbale reacties, zorg ervoor dat je je kind de mogelijkheid biedt om te antwoorden met behulp van visuele hulpmiddelen (zoals foto’s of pictogrammen). Dit geeft je een idee van wat ze begrijpen en voelen over de huidige situatie, evenals een kans om hen te voorzien van de juiste informatie en eventuele verkeerde informatie te corrigeren. Beperk ook de blootstelling van je kind aan het nieuws (zoals het huidige aantal positieve gevallen of spanningen over heropening), omdat het nieuws hun niveau van stress en angst kan verhogen door onduidelijkheid en geen zekerheid.

Gebruik eenvoudige, concrete taal. Naast het overwegen van de communicatie van je kind (bijvoorbeeld verbaal versus non-verbaal) en cognitieve niveaus, gebruik je duidelijke, directe taal bij het uitleggen van wat het coronavirus is, het doel van sociale afstand, veranderingen in de routine, verwachtingen voor de toekomst, enz. Vermijd in de regel sarcasme, analogieën of metaforen, omdat deze bijzonder verwarrend kunnen zijn voor een kind met autisme.

Gebruik visuele ondersteuning en verhalen. Het is belangrijk om informatie over te brengen aan je kind met behulp van hun voorkeursmethode voor communicatie en manier van verwerken van informatie. Gebruik zover mogelijk het moment waarbij je kind openstaat voor nieuwe informatie bijvoorbeeld tijdens een activiteit vanuit het interessegebied zoals wij ook te werk gaan via de Positive Mind Methodiek. Visuele ondersteuning en verhalen zijn twee handige manieren om de huidige situatie uit te leggen en een "script" of stappen te bieden die je kind kan nemen om zich aan te passen aan deze recente wijzigingen. Enkele van de dingen die kunnen worden geholpen door een visuele ondersteuning of verhaal, zijn onder meer uitleggen wat het coronavirus is, hoe je de handen goed kan wassen, waarom school gesloten is, regels voor sociale afstand en leerschema's op afstand.

Houd je eigen angst in de gaten. Je eigen bezorgdheid over de veranderingen in routine, het sluiten van scholen, werken op afstand en verstoringen in de diensten van je kind dit is redelijk en begrijpelijk. Als je echter zeer angstig lijkt wanneer je met je kind praat, zullen ze waarschijnlijk je angst als ouder voelen en zal het moeilijk zijn om de huidige situatie rustig en effectief aan hen uit te leggen. Voordat je een gesprek met je kind hebt, gebruik je enkele eigen coping strategieën om je angst te beheersen, zoals diep ademhalen of een korte wandeling maken.

En vergeet niet dat niemand op dit moment een perfecte ouder kan zijn - en dat is oké! Je doet je best in een moeilijke situatie en je steun is waardevol voor je kind, zelfs als de gesprekken niet soepel verlopen.

Hulpverlening gaat door

Tue, 03 Nov 2020 09:06:40 GMT

Hulpverlening moet blijven doorgaan tijdens de coronacrisis (COVID-19)

Onze hulpverlening aan jongeren en volwassen cliënten van het Autisme Expertise Centrum (AECSU) gaat door tijdens de coronacrisis. Het Autisme Expertise Centrum doet daar alles aan. Ons team volgt alle landelijke richtlijnen van het RIVM, de GGD en de brancheorganisaties. Het Autisme Expertise Centrum (AECSU) maakt dan zijn eigen beleid. Iedere locatie kan daarbij zijn afwegingen maken. Waar nodig neemt het team van de betreffende locatie extra maatregelen. Alle maatregelen zijn bedoeld om jongeren, cliënten en medewerkers zo goed mogelijk te beschermen tegen het coronavirus, COVID-19.

Waarom geluk een reis is, en niet een bestemming voor mensen met autisme.

Tue, 27 Oct 2020 17:45:16 GMT

Waarom geluk een reis is, en niet een bestemming voor mensen met autisme.

Als ik je zou vragen wat is je grootste motivatie als persoon, wat zou je dan zeggen?

Zou je zeggen dat het succesvol is, om liefdevolle relaties te hebben, begrepen worden in het leven, of om veel vermogen te hebben?

Sommigen zouden zeggen dat de zoektocht naar geluk, de grootste motivator van de mensheid is.

Voor veel mensen is dit het primaire doel van hun leven.

We doen wat we doen in de hoop dat we uiteindelijk meer geluk zullen vinden.

Het is intuïtief om te denken dat als we geluk zo veel waarderen, we uiteindelijk gelukkiger zouden zijn. Als je iets graag genoeg wilt, doe je dan niet alles wat nodig is om dit doel te bereiken?

Voor de meeste doelpunten werkt dit goed. Als je goede cijfers wil bereiken op school, of bijvoorbeeld je verkoop wil verbeteren. Hoe harder je werkt hoe beter je resultaten waarschijnlijk zullen zijn.

Helaas, is het zo dat wanneer geluk ons einddoel is en we benaderen het op deze manier, het juist kan leiden tot minder geluk.

Dit komt omdat in tegenstelling tot het krijgen van goede cijfers, er een paradoxaal effect is tussen het doel en onze evaluatie van het resultaat. Denk er eens over na; hoe meer we geluk waarderen, hoe groter de kans dat we geluk verwachten en hogere geluksnormen we stellen die moeilijk te verkrijgen zijn.

Het zetten van een hoge waarde op geluk leidt ons om teleurgesteld te worden omdat ons niveau van geluk niet aan onze verwachtingen zal voldoen.

Dit geldt met name in situaties waar er weinig stress is en waar geluk het meest binnen handbereik lijkt te zijn. Mensen met autisme ervaren helaas meer stress in het leven. Er is niets om ons gebrek aan geluk toe te schrijven en te kunnen aannemen : "Ik zou gelukkiger moeten zijn!"

Dit neemt alleen maar weg van ons potentieel van het ervaren van meer vreugde, tevredenheid en plezier.

Dus, wat betekent dit als we willen bloeien en meer geluk willen ervaren?

Moet je je gewoon verwaarlozen om deze natuurlijke tendens, en geen zorgen maken over wat er gebeurt in het leven? Natuurlijk niet, maar het vereist wel leren en het ontwikkelen van een geluksplan. Een plan waarbij je opzettelijke activiteiten toepast en een bewuste poging doet om de manier waarop je je leven leidt te veranderen. Vooral bij mensen met autisme is het dan ook belangrijk om juist in een plan stap voor stap neer te zetten hoe we ons doelstelling kunnen bereiken.

Hierbij noem ik vijf interventies om je te helpen een grotere kwaliteit van leven te kunnen ontwikkelen.

Leren om dankbaar te zijn

- Focussen op wat je dankbaar is, is een belangrijke manier om te beginnen met het ervaren van meer geluk. Mensen die een dankbaarheid en waarderingsdagboek bijhouden zien over het algemeen een stijging van hun geluk binnen een paar weken. Het idee is simpel. Schrijf gewoon 3 - 5 dingen die je waardeert, en hoopt te blijven zien. Schrijf een korte opmerking over hoe die goede dingen tot stand zijn gekomen.

Benadruk je sterke punten

- Onderzoek suggereert als je je sterke gebieden ontwikkelt, zul je productiever en gelukkiger zijn zodat je je beter kan ontwikkelen op je minder sterke punten. Schrijf elke avond over wat je doet om aan je sterke punten te werken. Kies de bovenste twee of drie sterke punten van jezelf en doe elke dag iets om deze kracht te blijven benadrukken en te ontwikkelen.

Lifestyle Vaardigheden

- Er is een sterke relatie tussen voeding, lichamelijke activiteit, slaap en stemming. Als je gelukkig wilt zijn is het belangrijk voldoende slaap te krijgen, niet te veel en niet te weinig. Bij mensen met autisme is een goede rust belangrijk i.v.m. de prikkelverwerking en de vele indrukken op een dag. Eet gezond en vermijd drugs, alcohol en cafeïne. Maak tijd om minstens drie keer per week te sporten, zelfs al gaat het om 20-30 minuten wandelen. Een wandeling in de natuur kan voor iemand met autisme juist rust geven en worden gebruikt als een time-out moment.

Willekeurige vriendelijkheid

- Verbinden tot het doen van een paar goede daden een paar dagen per week wanneer het contact maken fijn voor je is en niet zorgt voor een overprikkeling. Deze daden kunnen klein of matig van formaat zijn. Overdrijf het niet. Het kan iets kleins zijn, zoals bijvoorbeeld een muntje in een parkeermeter doen. In de winter kan je bijvoorbeeld de sneeuw van de voorruit van een buurman schoonmaken. In het voorjaar helpen met het onkruid van de buurman. Stuur een anonieme donatie naar een school in een arme buurt. Zo kan deze lijst doorgaan met andere vergelijkbare voorbeelden. Pas hetgeen toe wat je fijn vindt om te doen en niet lijdt tot overprikkeling maar juist een goed gevoel.

Meditatie

- Meditatie kan ons helpen ontspannen, verblijf in het moment, en houdt meer rekening met je denken en emoties. Wanneer we diep ontspannen zijn, wanneer onze geest en ons lichaam stil is, herstellen we snel van stress en kunnen we ons afleiden vooral wanneer er sprake is van overprikkeling met autisme. Het ontwikkelen van een meditatie praktijk kan een geweldige manier zijn om te gaan met een snelle leven en het cultiveren van meer positieve emoties.

Geluk is geen einddoel op zich, maar is meer een levensstijl. Geluk is een of andere staat dat op een dag te bereiken is voor een goede, maar een doorlopend proces dat werk en praktijk om ons denken, vooruitzichten en gewoonten te beheren.

Als je geïnteresseerd bent in het uitgroeien tot een gelukkiger persoon met autisme, op zoek naar meer vervulling, en het vinden van een gevoel van doel en betekenis, heb ik een programma ontwikkeld vanuit de Positive Mind Methodiek.

Help je kind met hoog functionerend autisme zijn emoties te beheersen

Mon, 19 Oct 2020 17:58:04 GMT

Help je kind met hoog functionerend autisme zijn emoties te beheersen

Het is een mythe dat kinderen met autisme weinig of geen emoties hebben. Kinderen met autisme kunnen om verschillende redenen emotioneel worden of hun emoties anders uiten, maar ze hebben evenveel gevoelens als ieder ander.

In sommige gevallen kunnen kinderen met autisme zelfs emotioneler zijn dan sommige van hun typische leeftijdsgenoten. Ze kunnen er echter moeite mee hebben hun gevoelens kwijt te raken en hebben misschien hulp nodig bij het uiten ervan.

Waarom emoties uitdagend zijn

Hoog functionerend autisme kan een grote uitdaging zijn. Enerzijds beschik je over de taal- en cognitieve vaardigheden om in een typische omgeving te worden geplaatst. Aan de andere kant ontbreekt het je aan de sociale, communicatieve en uitvoerende vaardigheden om goed te functioneren wanneer zich een verandering voordoet.

Tegelijkertijd kan je te maken krijgen met sensorische disfunctie, angst of andere problemen waardoor felle lichten, harde geluiden en hoge verwachtingen bijna onmogelijk te beheren zijn.

Wanneer kinderen met autisme, zelfs goed functionerende kinderen, extreem gefrustreerd of boos worden, gedragen ze zich vaak anders. Ze uiten zich misschien op een manier die de mensen om hen heen verrast of choqueert.

Ze kunnen bijvoorbeeld:

- Gedrag vertonen van een veel jonger kind, met tranen en geschreeuw

- Weg rennen uit een moeilijke situatie, waarbij ze zichzelf soms in gevaar brengen

- Agressief worden of zichzelf verwonden

- Overdreven reageren op de situatie en niet tot rust komen

- Niet in staat zijn om logische informatie te verwerken die hen in een andere situatie zou helpen kalmeren

- Te boos worden om naar kalmerende suggesties te luisteren

- Zelfstimulerend gedrag vertonen (klapperen met de handen, enz.)

Veel kinderen met autisme hebben moeite hun emoties te reguleren en kalm te blijven.

Ze kunnen soms omgaan met enkele van de moeilijke situaties die ze voelen, maar kunnen ze niet op andere manieren verwoorden of begrijpen.

Niemand wil zijn kind pijn zien lijden als iets niet lukt.

Het goede nieuws is dat dit kan veranderen en dat je kunt helpen. Het gevoel zal voorbijgaan wanneer je dit juist doet.

Tips

Herinner je kind (en jezelf) eraan dat huilen wordt veroorzaakt door een gevoel en dat dat gevoel als een donkere wolk zal verdwijnen. De zon komt weer tevoorschijn, ook al voelt het alsof de lucht valt.

Help je kind om een paar keer langzaam en diep adem te halen wanneer het zich voor het eerst van streek begint te voelen. Oefen dit regelmatig wanneer je kind met autisme niet van streek is. Laat weten dat wij allemaal, kinderen en volwassenen, van streek raken en moeten leren hoe we onszelf kunnen kalmeren.

Je kunt helpen om te leren omgaan met extreme emotionele reacties door je kind manieren te geven om te kalmeren. Het time-out moment vanuit de Positive Mind Methodiek (PMM) is de focus te leggen op het interessegebied om op deze manier gedachten te verzetten als manier om je kind te leren zichzelf te troosten. De effectiviteit van deze manier is ook eerder gebleken uit mijn onderzoeken bij mensen met autisme.

Voor sommige kinderen kan het ook helpen om even alleen te zijn.

Leer iets in rustige tijden. In neutrale tijden, wanneer je kind niet van streek is, kan je met hem praten over manieren om te voorkomen dat zijn emoties oplaaien. Door hun angst en frustratie te leren beheersen, kunnen ze er met een beetje geduld doorheen komen of je kunt dingen in kleinere stappen leren te ondernemen.

In tijden waarvan je weet dat een overprikkeling waarschijnlijk is, kan je het soms onderbreken door er van tevoren met je kind over te praten en te bespreken hoe ze het deze keer kunnen vermijden. Misschien kan je hiervoor zelfs een beloning aanbieden.

Wanneer je kind eindelijk leert zichzelf te moduleren, zal het verbeterde gevoel van zelfvertrouwen zijn eigen beloning zijn, zowel voor jezelf als voor je kind…

Het zien van juist de positieve kenmerken van mensen met autisme (Positive Mind Methodiek)

Sun, 29 Mar 2020 07:23:39 GMT

Het zien van juist de positieve kenmerken van mensen met autisme (Positive Mind Methodiek)

Veelal zien mensen autisme als een ernstige aandoening die kan interfereren met elk aspect van het leven. Zullen we het eens anders bekijken en zien vanuit een positief licht?

Ja, veel dingen zijn uitdagend voor mensen met autisme en de mensen die van hen houden, maar voor elk nadeel van autisme, is er ook een voordeel. Mensen met autisme hebben unieke positieve eigenschappen die zeldzaam zijn of zelfs niet-bestaand onder neurotypische individuen. Het is belangrijk op te merken dat deze positieve eigenschappen aanwezig zijn niet alleen bij mensen met een savant syndroom met speciale talenten of vaardigheden; integendeel, ze zijn aanwezig bij bijna elke persoon met autisme.

Ik wil graag een aantal positieve kenmerken noemen waar mensen met autisme zo goed in zijn, zodat je autisme ook eens anders kunt bekijken vanuit de positieve denkwijze.

Mensen met autisme liegen zelden

We beweren allemaal de waarheid te waarderen, maar bijna allemaal vertellen we kleine witte leugens. Wat nog belangrijker is, veel neurotypische mensen verbergen actief belangrijke waarheden van de mensen om hen heen. Mensen met autisme, vertellen echter de waarheid- of het nu positief of negatief is. Dat betekent dat een persoon met autisme nauwkeurig zijn gevoelens zal weerspiegelen en reageren met volledige openhartigheid wanneer gevraagd wordt naar zijn mening. Als een persoon met autisme zegt dat je er geweldig uit ziet kun je er vrij zeker van dat hij/zij dit meent!

Mensen met autisme leven in het moment

Hoe vaak merken typische mensen niet wat er voor hun ogen is omdat ze worden afgeleid door sociale signalen of willekeurige geklets? Mensen met autisme ervaren juist zintuiglijke input die hen omringt. Sommigen zien de schoonheid die anderen missen, hoewel ze er elke dag langskomen. Velen hebben het ideaal van mindfulness bereikt, zelfs als ze niet de tools hebben om hun gemoedstoestand aan anderen over te brengen.

Mensen met autisme oordelen zelden over anderen

Wie is er dikker? heeft het financieel beter? slimmer? mooier? , heeft die persoon een goede opleiding gevolgd? Voor mensen met autisme zijn deze onderscheidingen minder van belang dan hun neuro typische omgeving.

Mensen met autisme zijn gepassioneerd

Veel mensen met autisme zijn echt gepassioneerd over de dingen, ideeën en mensen in hun leven. Ze besteden de tijd, energie en verbeelding die nodig zijn aan bepaalde zaken, zelfs als het moeilijk is, frustrerend, of "niet cool." Hoeveel "typische" mensen kunnen hetzelfde zeggen?

Mensen met autisme zijn niet gebonden aan sociale verwachtingen

Als je ooit een auto hebt gekocht, een wedstrijd hebt gespeeld of lid bent geworden van een club om erbij te horen, weet je hoe moeilijk het kan zijn om trouw te zijn aan jezelf. Maar voor mensen met autisme, sociale verwachtingen is dit onbelangrijk.

Mensen met autisme hebben een geweldig geheugen

Hoe vaak vergeten typische mensen een routebeschrijving of houden ze geen rekening met kleuren, namen en andere details? Mensen met autisme zijn vaak veel meer afgestemd op details. In veel gevallen hebben ze een veel beter geheugen voor allerlei kritische details. In feite, een verrassend groot aantal mensen met autisme hebben fotografische herinneringen, perfecte toonhoogte, en/of een bijna perfecte herinnering voor liedjes, gedichten en verhalen. Deze vaardigheid kan een enorme troef zijn in situaties variërend van richting-vinden tot het schrijven van een familiegeschiedenis.

Mensen met autisme zijn minder materialistisch

Natuurlijk, is dit niet universeel waar- maar in het algemeen, zijn mensen met autisme veel minder bezig met prestige en status. Als gevolg daarvan maken ze zich minder zorgen over merknamen, luxe restaurants en andere dure- en onbelangrijke dingen dan de meeste mensen. Ze zijn ook minder geneigd om salaris of titel te zien als wenselijk voor hun eigen bestwil.

Kortom, het komt vaak genoeg voor dat hulpverleners en naasten van mensen met autisme alleen maar hetgeen zien waar de persoon met autisme “minder” goed in is. Door deze gedachtewijze zien we veel mensen met autisme in een “isolement” raken, en zien we ook dat hierdoor hun ontwikkeling en functioneren kan stagneren. Mensen met autisme hebben genoeg positieve eigenschappen waarmee ze juist heel waardevol zijn voor de maatschappij. Laten we mensen niet in hokjes plaatsen en oordelen maar juist het knopje omdraaien en juist werken vanuit de positieve eigenschappen en deze ook daadwerkelijk zien!

Hoe komen we deze periode het beste door met zijn allen (COVID-19)

Fri, 27 Mar 2020 09:12:01 GMT

Hoe komen we deze periode het beste door met zijn allen (COVID-19)

Alle voorzorgsmaatregelen rond de coronavirus pandemie hebben ons stilgelegd zoals onze favoriete restaurants, sociale activiteiten en zijn we de laatste paar weken beladen met vele complexe emoties.

In mijn laatste cursus over de Positive Mind Methodiek, hebben we het onderwerp eigenwaarde en veerkracht behandeld. We hebben gesproken over hoe de ware mate van psychologische kracht is in hoe we reageren als de dingen goed gaan, maar ook hoe we reageren op nood en tegenspoed. Een van de belangrijkste thema's van deze eenheid is dat we weliswaar niet in staat zijn om een bepaalde situatie en de uitkomst ervan te beheersen, maar dat we onze houding en hoe we ermee omgaan, wel kunnen controleren met hoe we ermee omgaan.

Een deel van wat deze pandemie zo schrijnend maakt, is dat niemand het exacte traject van zijn koers of omvang van de vertakkingen kan voorspellen. Toch kunnen de keuzes die we maken in ons dagelijks gedrag een lange weg gaan in het bepalen van ons algehele welzijn als deze situatie zich ontvouwt.

Ik wil graag vijf strategieën uit de positieve psychologie delen die we kunnen gebruiken om onze psychologische gezondheid te maximaliseren in deze chaotische tijd - allemaal binnen de parameters van sociale distantiëring, natuurlijk!

Blijf verbindingen onderhouden met vrienden en geliefden.

Verwantschap is de sterkste voorspeller van ons welzijn en het zijn tijden als deze wanneer we verbinding meer dan ooit nodig hebben. Doe wat je om een gevoel van gemeenschap te creëren, zelfs als dat vrijwel wordt bereikt via FaceTime, Skype of een goed ouderwets telefoongesprek. Of maak een online video watch party waar iedereen afstemt op dezelfde film of tv-show tegelijkertijd, zodat het nog steeds een gedeelde ervaring.

Geef prioriteit aan slaap en lichaamsbeweging.

Het is gemakkelijk om naar het nieuws te kijken en het gevoel te hebben dat dingen uit de hand lopen. Daarom is het belangrijk om grip te krijgen op dingen die onder onze controle liggen. Sommigen proberen om dit te bereiken door het opruimen van wc-papier aanbod. Maar het prioriteren van onze gezondheid door middel van consistente fysieke activiteit en gezonde slaappatronen is een veel betere manier om een gevoel van autonomie te herstellen. Oefening releases van de hersenen feel-good chemicaliën, en slaap versterkt neurale circuits die welzijn bevorderen.

Laat je verdriet los met pen en papier. Het is ok om verdriet en angst te voelen.

Het belangrijkste is hoe we op die emoties reageren.

De handeling van het vertalen van dergelijke gevoelens in taal is een van de meest krachtige manieren om de remmen op negatieve denkcycli, en het stelt ons ook in staat om inzicht, duidelijkheid en een goed perspectief te krijgen.

Blijf op de hoogte van wat er gaande is, maar beperk hoeveel tijd je besteedt aan het kijken naar het nieuws en het bekijken van sociale media.

En als je dat doet, let dan op de bronnen. Vertrouw feiten van geloofwaardige autoriteiten meer dan angst van dubieuze afkomst. Het is belangrijk om een realistisch begrip van de ernst van de situatie te houden op de hoogte over de laatste voorzorgsmaatregelen wordt geadviseerd door medische deskundigen. Maar laat die koppen je niet helemaal verteren. Keer af en toe, overschakelen naar muziek die u geniet of videoclips van uw favoriete komiek.

Neem nota van de goedheid van anderen.

Spreek dankbaarheid uit aan degenen die binnenvallen door boodschappen te doen voor oudere buren, maaltijden te verstrekken aan gezinnen die anders zonder of het delen van hun talenten online kunnen gaan om entertainment te bieden en hoop te wekken tijdens deze uitdagende tijden. En voor zover we kunnen, laten we allemaal overwegen kansen die we zouden kunnen hebben om dit voorbeeld te volgen.

Kortom, zorg goed voor jezelf, zorg voor elkaar en laten we allemaal doen wat we kunnen om elkaar te ondersteunen in de komende weken en maanden.

Het toepassen van de Positieve psychologie en het werken met de Positive Mind Methodiek bij mensen met autisme

Fri, 27 Mar 2020 06:37:07 GMT

Het toepassen van de positieve psychologie en het werken met de Positive Mind Methodiek (PMM) bij mensen met autisme

Het bevorderen van optimisme oftewel het positief leren denken bij mensen met autisme kan zorgen voor succesvolle probleemoplossende vaardigheden, het gevoel van hulpeloosheid verminderen en het gevoel van autonomie die gunstig zou kunnen zijn bevorderen. Personen met autisme hebben meestal moeite met sociale interacties, communicatie, angst en stijfheid. Soms ervaren mensen met autisme extreme gevoeligheid voor omgevings- en zintuiglijke stimuli, ze hebben moeite om om te gaan met veranderingen en overgangen en ze kunnen stress- en problemen ervaren bij het onderhandelen met de sociale wereld. Het bevorderen van een optimistisch perspectief en alternatieven voor gedragspatronen uit het verleden kan zorgen voor een grotere capaciteit om te gaan met uitdagende situaties en omstandigheden.

Humor is een fundamenteel aspect van sociale interactie. De meesten van ons ervaren humor zonder zich bewust te zijn van de vele voordelen. Onderzoek naar humor belicht cognitieve ontwikkeling, cognitie en emotionele ontwikkeling. Humor faciliteert sociale verbindingen en interacties die zowel plezierig als stressvol kunnen zijn. In dergelijke omstandigheden, zullen de meeste mensen zich wenden tot humor om zowel de verwachte en werkelijke stress te verlichten. Personen met autisme worden vaak uitgedaagd door angst en stress reacties wanneer ze geconfronteerd worden met sociale eisen. Het cultiveren van een vermogen tot begrip en het gebruik van humor in sociale situaties heeft het potentieel om participatie te bevorderen en stress in verband met sociale eisen te verminderen.

Humoristische en positieve her kaderstrategieën kunnen hen in staat stellen beter om te gaan met bepaalde situaties en hen helpen uitdagende levenservaringen te beheren en omstandigheden te confronteren. Voortdurende blootstelling en modellering van humor, voor personen met autisme zal hen helpen leren dat het onverwachte veilig en grappig kan zijn. Zoals ook met de Positive Mind Methodiek (PMM) kan men iets aanleren door het interessegebied te benutten zo ook humor en zelfredzaamheid door continu te herhalen en consequent uit te leggen. Tijdens mijn onderzoeken waarna de Positive Mind Methodiek is ontwikkeld heb ik ervaren dat de interesse erg van belang is bij mensen met autisme bij het aanleren van bepaald gedrag.

Het laatste kenmerk waar positieve psychologie zich op richt is veerkracht. Veerkracht wordt beschreven als een emotioneel of psychologisch schild dat beschermt tegen de schadelijke effecten van de meer negatieve elementen van het leven. We spreken van veerkrachtige individuen als degenen die volharden, doorgaan en zegevieren over uitdagingen en tegenspoed. Mensen met autisme hebben unieke uitdagingen die hen kwetsbaar maken in het gezicht van tegenspoed. Hun vermogen om het hoofd te bieden en aan te passen is afhankelijk van hun cognitieve capaciteiten, communicatieve vaardigheden, flexibiliteit en sociale probleemoplossende capaciteiten. Tekorten in coping vaardigheden vormen belangrijke factoren die bijdragen aan een verhoogde kwetsbaarheid, wat kan leiden tot angst en depressie. Veerkracht is een belangrijk onderdeel bij het bereiken van effectieve aanpassing en het succesvol omgaan met levensuitdagingen. Veerkracht kan worden onderwezen aan personen met autisme op alle niveaus van functioneren door het voeden van zelfregulering, het vergroten van de mogelijkheden om succes, autonomie en onafhankelijkheid te ervaren en door het verhogen van probleemoplossende vaardigheden en algemene kennis. De manier waarop veerkracht kan worden gemeten bij mensen met autisme is hun vermogen om positieve voorkeuren en keuzes uit te drukken en uit te voeren, met een bereidheid om nieuwigheden te leren en te ervaren, het handhaven van een sterk ondersteuningssysteem en door zelfregulering aan te tonen en zelfbeheersing onder tijden van stress. Optimisme, humor, zelfwerkzaamheid, vriendelijkheid en veerkracht zijn eigenschappen van positieve psychologie. Personen met autisme kunnen worden aangeleerd om deze eigenschappen te internaliseren, om te helpen maximaliseren van hun kwaliteit van leven. Wij als ouders, professionals en opvoeders, hebben een verantwoordelijkheid om te helpen ondersteunen en verbeteren van deze eigenschappen voor personen met autisme om hen te helpen een meer actieve rol te spelen in het creëren van hun eigen geluk en hun kwaliteit van leven.

Relatietherapie bij autisme

Thu, 26 Mar 2020 17:54:44 GMT

Staan beide partners open voor relatietherapie?

Wanneer individuen een lange termijn verplichting aan elkaar uit affectie maken, wordt gezegd om in een verhouding te zijn. De partners brengen vaak tijd samen door, delen middelen en ondersteunen elkaar in tijden van nood. Wanneer een relatie officieel is erkend in een gemeenschap, wordt het een huwelijk genoemd.

Veel mensen trouwen omdat ze van hun partners houden, maar dit is niet altijd het geval. De culturele betekenis van het huwelijk is veranderd met de tijd. Naarmate de instelling van het huwelijk is geëvolueerd, zijn ook de verwachtingen en verlangens van mensen voor het huwelijk veranderd. Echter, relaties en huwelijk zijn nog steeds van belang in het leven van de meeste individuen.

Zo komt het vaak voor dat na de zogenoemde "verliefdheidsperiode" (ongeveer 6 maanden tot 2 jaar) mensen ineens allerlei eigenschappen beginnen te zien van de persoon waar ze al een tijd mee samen zijn. Is dit nu een nieuwe eigenschap? nee, dat is het niet. Voorheen was alles "rooskleurig" door het "verliefdheidsgevoel. Nu dit gevoel is verminderd ziet de persoon ineens alle eigenschappen welke "minder leuk"zijn. Daarnaast kan de persoon ineens een diagnose autisme hebben gekregen of "autistisch gedrag" vertonen waardoor de relatie ineens een andere draai begint te krijgen. Het is belangrijk na te denken over hetgeen wat je nu zou willen met je relatie een oplossing, of een punt er achter zetten? Daarnaast wat willen jullie, staan jullie beiden open voor relatietherapie?

"Positief denken kan een fantastische manier zijn om stress te verlichten"

Thu, 26 Mar 2020 17:39:55 GMT

"Positief denken kan een fantastische manier zijn om stress te verlichten"

Wanneer mensen praten over het geluksgerelateerde gebied van positieve psychologie, hebben ze het over positief denken, positieve affirmaties en gedachte-gebaseerde positiviteit.

Als ik met mensen heb gesproken over positieve psychologie, een spannende en relatief nieuwe tak van psychologie, vermelden mensen vaak dat ze fan zijn van positieve psychologie en dat ze al jaren positief denken in hun leven gebruiken. Soms hoor ik minder enthousiaste beweringen dat positieve psychologie eigenlijk zelfbedrog is (of een van een aantal misvattingen over positief denken) en dat actie-gebaseerde technieken voor het krijgen van een goed humeur. Interessant is dat beide reacties zijn gebaseerd op een gemeenschappelijke overtuiging dat "positief denken" en "positieve psychologie" hetzelfde zijn. Het is belangrijk om het onderscheid tussen de twee te begrijpen, niet alleen voor stress management niveaus, maar voor de algehele wellness, geluk, en het leven met tevredenheid. Laten we het afbreken.

Positief denken kan een fantastische manier zijn om stress te verlichten. Het kan cognitieve reframing omvatten om veelvoorkomende cognitieve vervormingen te bestrijden; het kan een bewuste focus op de voordelen van een situatie zijn in plaats van de nadelen ervan, of de focus weg van negatieve gebeurtenissen; het kan een bewuste poging omvatten om zich van het concentreren op de negatieven in het leven terug te richten. Het gaat om optimisme en dankbaarheid en steun, en kan positieve affirmaties evenals een vastberaden poging om te stoppen met klagen.

Positief denken is grotendeels gebaseerd op cognitieve (gedachtegebaseerde) manieren om een meer emotioneel positieve gemoedstoestand te bereiken, met het inzicht dat wanneer we positiever denken, kunnen we ons beter voelen, en kunnen we opereren vanuit een sterkere, meer functionele plaats binnen Onszelf.

Positief denken is een manier om in onszelf te denken in beter gedrag en meer veerkracht, in plaats van ons te gedragen in een ander denkkader. Positief denken kan inderdaad helpen met stress verlichting op vele manieren.

Positieve psychologie is een beetje anders. Het kan al deze dingen omvatten, maar het is de wetenschappelijke studie van wat mensen laat gedijen, en het gaat een beetje verder dan wat veel mensen beschouwen als "warme en fuzzy gedachten" en in een aantal vlezige interventies op basis van onderzoeksresultaten. Positieve psychologie richt zich op gedrag dat kan leiden tot een meer geoptimaliseerde gemoedstoestand zo veel als op gedachtepatronen die leiden tot meer functioneel gedrag, net als cognitieve gedragstherapie (CGT). Maar in vergelijking met CGT, richt positieve psychologie zich meer op wat lukt, in plaats van op de vaststelling van een probleem dat kan worden veroorzaakt door problemen in iemands leven. Positieve psychologie kan helpen mensen die doen vrij goed te maximaliseren van hun potentieel, en kan helpen mensen die omgaan met stress redelijk effectief te maken en mensen veerkrachtig te bieden tegen stress met het echt genieten van hun leven.

Positieve psychologie is een enorm vakgebied, maar het gaat om een paar belangrijke componenten. De volgende zijn enkele van de meer populaire ideeën en aanbevelingen uit het gebied van positieve psychologie, een van mijn favoriete takken van de wetenschap voor stress verlichting.

Dankbaarheid: Hoe het werkt, en hoe te gebruiken in je leven.

Genoegens: Deze kunnen wel of niet zijn wat je denkt, maar ze kunnen je helpen veerkracht op te bouwen tegen stress.

Bevrediging: Deze kosten een beetje meer inspanning dan genoegens, maar zijn de moeite waard in termen van voordelen; ze kunnen letterlijk je leven veranderen.

Betekenis: Het is belangrijk om betekenis te vinden in het leven.

Optimisme: Wat betekent optimisme precies (niet per se wat mensen denken) en hoe helpt het ons?

Met het leren toepassen van de positieve denkwijze zul je zien dat het leven veel aangenamer en minder stressvol zal zijn.